Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στα τρένα!
Τρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το κρατικοκαπιταλιστικό στα Τέμπη, όπου τόσο άδοξα έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι και πολλοί ακόμη τραυματίστηκαν. Τρία χρόνια μετά, τίποτα απολύτως δεν έχει αλλάξει στα τρένα. Κράτος και Κεφάλαιο μας υπενθυμίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι οι ζωές μας δεν μετράνε, ότι είμαστε όλες και όλοι αναλώσιμες μπροστά στα κέρδη τους και πραγματικά «χρήσιμοι» μόνο όταν παραμένουμε πρόθυμα γρανάζια του συστήματος – ιδιαίτερα όταν κοντοζυγώνουν εκλογές κάθε είδους.
Το αφήγημα της «ατομικής ευθύνης» και του «ανθρώπινου παράγοντα», με το οποίο η Κυβέρνηση έσπευσε να καπελώσει το έγκλημα, κατέρρευσε γρήγορα. Αφενός από τον αδιάλειπτο και συγκινητικό αγώνα των συγγενών των θυμάτων, έξω και αργότερα μέσα στις δικαστικές αίθουσες, αφετέρου από τα ριζοσπαστικά κινήματα που κρατούσαν και κρατούν ζωντανό στη δημόσια σφαίρα το έγκλημα των Τεμπών με τον χαρακτηρισμό που του αρμόζει: κρατικό και καπιταλιστικό. Ο κόσμος του αγώνα είναι αυτός που κράτησε – και οφείλει να κρατήσει για όσο διαρκέσει η δίκη – το έγκλημα αυτό ως δομική έκφραση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, η οποία, επιβεβλημένη από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της ΕΕ και των ΗΠΑ, υλοποιήθηκε μέσα από μνημόνια, επιταγές ΕΕ και ΔΝΤ και την ιδιωτικοποίηση κρίσιμων τομέων, ενέταξε τη χώρα ακόμη βαθύτερα στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, με τη ντόπια αστική τάξη να στοιχίζεται πλήρως με τις στρατηγικές ΗΠΑ, ΕΕ και πλέον Ισραήλ. Η ίδια αυτή επιλογή «γεωπολιτικής αναβάθμισης» αποτυπώνεται στο εσωτερικό ως όξυνση του ταξικού πολέμου: απαξίωση των δημόσιων δομών για να παραδοθούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο, τσάκισμα των εργατικών κεκτημένων και μετατροπή των χώρων δουλειάς σε σύγχρονες γαλέρες και ταξικά σφαγεία, καθώς και κερδοσκοπία των μονοπωλίων πάνω στις βασικές ανάγκες στέγης, τροφής και ενέργειας – εκεί όπου η κερδοφορία τίθεται ανοιχτά πάνω από τις ζωές μας.
Έχει γίνει πλέον ορατό σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ότι η «ατομική ευθύνη» λειτουργεί ως μηχανισμός συγκάλυψης, με τις πραγματικές ευθύνες να βαραίνουν Κράτος και Κεφάλαιο. Κανένα επικοινωνιακό τρικ που επιχειρεί να παρουσιάσει το έγκλημα ως «δυστύχημα» δεν έχει αντίκρισμα, όπως έδειξαν και οι μαζικές διαδηλώσεις του περασμένου Φλεβάρη που απαίτησαν δικαιοσύνη και διαφάνεια.
Εδώ βρίσκεται και το σημείο καμπής για το ριζοσπαστικό και επαναστατικό κίνημα. Τα Τέμπη, ως διαρκές πολιτικό και ταξικό καθήκον – όχι μόνο για δικαιοσύνη, αλλά κυρίως για την ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος – πρέπει να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα του αγώνα και το ζήτημα ανοιχτό στον δημόσιο λόγο. Η οργανωμένη συγκάλυψη συνεχίζεται, από το μπάζωμα στον τόπο του εγκλήματος μέχρι τη στάση των συστημικών ΜΜΕ. Οι απευθείας αναθέσεις σε εταιρείες συμφερόντων (ΑΚΤΟΡ, ΤΕΡΝΑ) για εργολαβίες εκατομμυρίων, όπως και η συνεχιζόμενη χρηματοδότηση της HELLENIC TRAIN, συνιστούν προκλητικές όψεις ενός τεράστιου φαγοποτιού δημόσιου χρήματος. Την ίδια στιγμή, η τάξη μας και μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου αδυνατούν να βγάλουν τον μήνα: ο μισθός δεν φτάνει για τα υπερκοστολογημένα ενοίκια, για τις βασικές ανάγκες στο σούπερ μάρκετ, για το ρεύμα. Ένα παγκόσμιο φαινόμενο, με το χάσμα πλουσίων και φτωχών να διευρύνεται, ενώ οι πολιτικές εξουσίες της Ευρώπης μεταφέρουν κεφάλαια από την εκπαίδευση και την υγεία στους πολεμικούς εξοπλισμούς μέσω του REARM EUROPE, στέλνοντας στο εγγύς μέλλον την τάξη μας στο ιμπεριαλιστικό τους σφαγείο.
Το έγκλημα στα Τέμπη λειτούργησε ως ρήγμα στη μακρόχρονη κοινωνική αδράνεια, πυροδοτώντας μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις και ανασύροντας τη δυνατότητα συγκρότησης ενός αντίπαλου λαϊκού–ταξικού δέους. Οι διαδηλώσεις αποκάλυψαν τη γύμνια του πολιτικού συστήματος και έδειξαν ότι η λαϊκή παρέμβαση μπορεί να αποσταθεροποιήσει την κρατική αλαζονεία. Με τη μεγάλη δίκη να πλησιάζει (Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, στη Λάρισα), καθήκον όλων μας είναι η διαρκής κοινωνική πίεση προς τη δικαστική και την κυβερνητική εξουσία με μαζικούς όρους. Η παρουσία του κινήματος στους δρόμους οφείλει να είναι σταθερή, συνεπής και αποφασιστική, σε μια δίκη που μπορεί να κρατήσει χρόνια με στόχο να κάμψει τις αντιστάσεις και να κουράσει τον κόσμο, όπως έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν.
Από την αστική δικαιοσύνη δεν περιμένουμε τίποτα. Αναγνωρίζουμε ότι, την ύστατη ώρα, μπορεί να επιχειρήσει να λειτουργήσει ως μοχλός αποσυμπίεσης της κοινωνικής οργής, αποδίδοντας ευθύνες σε 1-2 πολιτικά πρόσωπα ως αποδιοπομπαίους τράγους, διαφυλάσσοντας όμως τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Τον δρόμο έδειξε ο πατέρας του Ντένις Ρούτσι, Πάνος, που με το σώμα του ως ανάχωμα πραγματοποίησε 23 μέρες απεργία πείνας για την εκταφή του γιου του. Ένας Αλβανός προλετάριος, μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, φανέρωσε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο τη γύμνια του πολιτικού συστήματος και τη διαφθορά του δικαστικού μηχανισμού.
Υποχρέωσή μας είναι να μην σταματήσουμε να μιλάμε για τα Τέμπη· για ταξική δικαιοσύνη· για την ανατροπή του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος.
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΙΣ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΚΑΛΥΦΘΕΙ
Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(ρι)ών) – Αθήνα
Σπορά – Λάρισα
Συνέλευση Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου – Αλεξανδρούπολη
Πέλοτο – Ξάνθη
Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” – Πάτρα
Προλεταριακή Περίπολος – Ηράκλειο Κρήτης
