Καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση την Τρίτη 17.2 στις 19.00 η ώρα -με ακρίβεια- στον πολιτικό μας χώρο στην Καλλιδρομίου 49, με στόχο τη συγκρότηση ενός μαζικού, δυναμικού μπλοκ που θα ξεκινά από το υπουργείο Εργασίας, την ημέρα της 8ης Μάρτη, μέρα ταυτισμένη με τους γυναικείους εργατικούς αγώνες και που φέτος δεν μπορεί παρά να σημαδεύεται από το καπιταλιστικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα και τις πέντε νεκρές εργάτριες που κάηκαν ζωντανές δουλεύοντας τη νυχτερινή βάρδια. Μια μέρα που νοηματοδοτείται από το σύνολο των αγώνων μας ενάντια στο σύστημα που γεννά και θρέφει την ταξική και την έμφυλη βία, την πατριαρχία, το κράτος, το κεφάλαιο.
Παρακάτω το κείμενο του καλέσματος.
Από τη ‘Βιολάντα’ ως τη Χίο
από την Παλαιστίνη ως το Σουδάν
από τον Κολωνό ως το ΑΤ Ομόνοιας,
Η 8Η ΜΑΡΤΗ είναι μέρα αγώνα για τη γυναικεία & την ταξική απελευθέρωση
Η φετινή 8η Μάρτη, μέρα ταυτισμένη με τους γυναικείους εργατικούς αγώνες, δεν μπορεί παρά να σημαδεύεται από το καπιταλιστικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα. Δεν μπορεί παρά να είναι μέρα τιμής και κάλεσμα σε αγώνα για τις πέντε εργάτριες που κάηκαν ζωντανές, ενώ δούλευαν νυχτερινή βάρδια σε μια παγίδα θανάτου, σε έναν χώρο όπου δεν τηρούνταν τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Σε μια επιχείρηση «πρότυπο» του εγχώριου επιχειρηματικού κόσμου, όπου εργατικά σωματεία καταγγέλλαν ανύπαρκτους ελέγχους, παρεμπόδιση του συνδικαλισμού και εξαντλητική νυχτερινή εργασία. Οι νεκρές εργάτριες της ‘Βιολάντα’, η Αγάπη Μπουνόβα, η Βασιλική Σκαμπαρδώνη, η Έλενα Κατσαρού, η Σταυρούλα Μπουκουβάλα, η Αναστασία Νασιού, ήταν ως επί τω πλείστων μανάδες που εργάζονταν νυχτερινή βάρδια για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους και την ίδια στιγμή, καλούνταν την ημέρα να επιτελούν την αόρατη στον καπιταλισμό και την πατριαρχία οικιακή και μητρική εργασία, χωρίς καμία ουσιαστική θεσμική αναγνώριση και προστασία. Η ‘Βιολάντα’ συμπυκνώνει τη σύγχρονη καπιταλιστική δυστοπία για τις εργαζόμενες γυναίκες: εντατικοποίηση, ελαστικά ωράρια, καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων, εργατικά «ατυχήματα», απολύσεις και εκβιασμοί απέναντι σε εγκύους και μητέρες, σεξουαλική παρενόχληση, εργοδοτική τρομοκρατία. Τα αντεργατικά νομοθετήματα των τελευταίων ετών αποτυπώνουν τη συστηματική υποτίμηση της γυναικείας εργασίας σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης, με την περαιτέρω αποδυνάμωση της προστασίας της εγκυμοσύνης, τη θεσμική ανοχή απέναντι στη σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους δουλειάς, καθώς και την καθιέρωση της εξαντλητικής 13ωρης εργασίας. Το έγκλημα στη «Βιολάντα» αποτελεί στιγμιότυπο μιας μακράς ιστορίας ταξικής βίας και εκμετάλλευσης και ταυτόχρονα οδυνηρή υπενθύμιση της αναγκαιότητας των γυναικείων εργατικών αγώνων. Από τις εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη το 1857, που απέργησαν ενάντια στα εξαντλητικά ωράρια και τις άθλιες εργασιακές συνθήκες αντιμετωπίζοντας άγρια καταστολή, έως τις υφαντουργίνες στον Πειραιά το 1892 που αμφισβήτησαν έμπρακτα την εργοδοτική αυθαιρεσία και τις νεαρές μετανάστριες του Triangle το 1911 που κάηκαν ζωντανές πίσω από κλειδωμένες εξόδους, εκτυλίσσεται μια συνεχής ιστορία γυναικείας εργασίας, εκμετάλλευσης και αντίστασης.
Η 8η Μάρτη είναι, ταυτόχρονα, μέρα αγώνα απέναντι σε μια πατριαρχική βία που διαπερνά όλο το φάσμα των ζωών μας. Από τις γυναικοκτονίες και τους βιασμούς, ως τα κυκλώματα trafficking και τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, η επίθεση στα σώματα και στις ζωές των γυναικών διαπερνά όλο το φάσμα της καθημερινότητας. Το 2025-26, στην Ελλάδα καταγράφτηκαν τουλάχιστον δεκαεννέα γυναικοκτονίες, στη μεγάλη τους πλειονότητα από οικείους θύτες. Το κράτος και οι θεσμοί του εγγυόνται τη διαιώνιση και την αναπαραγωγή της βίας, με την αστυνομία να είναι σταθερά φορέας της, όπως φάνηκε και με την υπόθεση βιασμού κοπέλας στο ΑΤ από μπάτσους της ομάδας ΔΙΑΣ. Η βία της πατριαρχίας στον καπιταλισμό, συστηματοποιείται μέσα από τα κυκλώματα trafficking. Μια δομημένη μορφή έμφυλης και ταξικής βίας, που αναπαράγεται μέσα από τη διαπλοκή οικονομικών συμφερόντων, κρατικών μηχανισμών και παρακρατικών δικτύων. Οι υποθέσεις του Κολωνού, της Ηλιούπολης και της «Αμαρυλλίς» έχουν αποκαλύψει τη θεσμική συγκάλυψη, δείχνοντας ότι το κράτος λειτουργεί ως εγγυητής της απρόσκοπτης δράσης των κυκλωμάτων. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως το φαινόμενο του trafficking αποτελεί κοινωνική μάστιγα, μετατρέποντας βίαια τα γυναικεία σώματα σε πεδία καπιταλιστικής κερδοφορίας. Η σύγκρουση με τα κυκλώματα είναι αναπόσπαστο μέρος της αντιπαράθεσης με το ίδιο το καθεστώς που τα παράγει, το κεφάλαιο, το (παρα)κράτος και τους θεσμούς που εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους.
Την 8η Μάρτη αγωνιζόμαστε συλλογικά απέναντι στον φασισμό, τον μιλιταρισμό. Βγαίνουμε στο δρόμο, διαδηλώνουμε, αντιστεκόμαστε, αντιπαλεύουμε την ένταση της κρατικής καταστολής και την αστυνομική βία. Στεκόμαστε μαζί με τις γυναίκες που στοιβάζονται στα καμπς και τα κολαστήρια των φυλακών ως αποτέλεσμα των ταξικών πολιτικών και των ανισοτήτων που παράγουν. Στεκόμαστε στο πλευρό των αδερφών μας, μεταναστριών και προσφυγισσών, που διασχίζουν θάλασσες και φράχτες -πολλές από αυτές με τα παιδιά τους στην αγκαλιά- για να ξεφύγουν από τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τους πολέμους, για να έρθουν αντιμέτωπες με τη θανατοπολιτική των δυτικών κρατών. Το ελληνικό κράτος, της ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ και του φασίστα υπ. Μετανάστευσης Πλεύρη συνεχίζει πρόθυμα τη «φύλαξη» των συνόρων της ΕΕ μέσω της δολοφονικής πολιτικής των pushbacks, μετατρέποντας το Αιγαίο σε υγρό τάφο μεταναστ[ρι]ών. Όπως πρόσφατα στη Χίο, όπου το Λιμενικό, ως άλλο ICE, επιτέθηκε σφοδρά σε λέμβο με αποτέλεσμα 15 νεκρούς και νεκρές, δύο αποβολές εγκύων, πολλά βαριά τραυματισμένα παιδιά. Η θανατοπολιτική των συνόρων και ο έλεγχος των γυναικείων σωμάτων αποτελούν δύο όψεις της ίδιας αυταρχικής και μιλιταριστικής στρατηγικής. Γι’ αυτό υπερασπιζόμαστε μαχητικά το αναφαίρετο δικαίωμά μας στην άμβλωση, που βάλλεται διαρκώς μέσα σε ένα περιβάλλον ακροδεξιάς και φασιστικής ανασύνταξης διεθνώς και εγχώρια. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η «εθελοντική» στράτευση των γυναικών, που παρουσιάζεται ως τεκμήριο ισότητας, ενώ στην πραγματικότητα διευρύνει τη στρατιωτική μηχανή και κανονικοποιεί τον μιλιταρισμό, στα πρότυπα του ισραηλινού γενοκτονικού κράτους. Πρόκειται για την ίδια εθνοκεντρική και μισαλλόδοξη στρατηγική που θέλει τα σώματά μας αναπαραγωγικές μηχανές του έθνους ή αναλώσιμα γρανάζια του στρατού, και που ταυτόχρονα στοχοποιεί ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, επιχειρώντας να τα περιθωριοποιήσει, να τα φιμώσει και να τα εκθέσει στη βία.
Η 8η Μάρτη, τέλος, είναι διεθνιστική ημέρα αγώνα. Στεκόμαστε στο πλευρό των γυναικών στην ηρωική Παλαιστίνη, οι οποίες μέσα στη γενοκτονία και τη σιωνιστική κατοχή κρατούν όρθιες τις κοινότητές τους, οργανώνουν δίκτυα αλληλεγγύης, συμμετέχουν ενεργά στην Αντίσταση. Στέλνουμε σινιάλο αλληλεγγύης στις αγωνιζόμενες γυναίκες στο Ιράν, στις γυναίκες που αντιστέκονται ενάντια στους φασίστες του ICE στις ΗΠΑ, και σε όλες εκείνες ανά τον κόσμο που μάχονται για ζωή, ελευθερία, αξιοπρέπεια. Στεκόμαστε στο πλάι των γυναικών στο Σουδάν, στο Κονγκό και σε κάθε τόπο όπου οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις λεηλατούν γη, πόρους και ζωές. Εκεί όπου ο πόλεμος, η φτώχεια και ο εκτοπισμός αποτελούν όψεις της ίδιας παγκόσμιας καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Εκδίκηση για τις νεκρές της τάξης μας!
Να τσακίσουμε την πατριαρχία, το κράτος & το κεφάλαιο
Να επιτεθούμε στο σύστημα που γεννά την ταξική & την έμφυλη βία,
Για τις δικές μας εφόδους στον ουρανό!
Ταξική Αντεπίθεση [ομάδα αναρχικών & κομμουνιστ[ρι]ών]
