“Τώρα ο Ντικ κοιμάται στη Λήμνο
Δείχνοντας πάντα το ζερβί του δόντι
Μπορεί μεθαύριο να τον ακούσουμε πάλι
Να γαβγίζει χαρούμενος σε μια διαδήλωση
Περνοδιαβαίνοντας κάτω απ’ τις σημαίες μας
Έχοντας κρεμασμένη στο ζερβί του δόντι
Μια μικρή πινακίδα “κάτω οι τύραννοι”
Ήταν καλός ο Ντικ”
Με την παρουσία πολλών δεκάδων συντρόφων-συντροφισσών και φίλων αποχαιρετήσαμε τη Δευτέρα 9 Μαρτίου στη Ριτσώνα τον αγαπημένο μας σύντροφο Ορφέα Πρωτοψάλτη. Κατά τη διάρκεια της κηδείας του διαβάστηκαν κείμενα από την συλλογικότητά του, Ταξική Αντεπίθεση, τον Διαρκή Αγώνα, την Πρωτοβουλία για την Ταξική και Πολιτική Ανασυγκρότηση, την Κίνηση της Βιολέτας, από αγαπημένους φίλους και φίλες του, συντρόφους και συντρόφισσές του. Με συντροφιά στον πόνο του τελευταίου αποχαιρετισμού, τραγούδια της ζωής και του αγώνα που ο ίδιος αγαπούσε ιδιαίτερα, με ξεχωριστό τον εμβληματικό Ντικ των πολιτικών εξόριστων.
Παρακάτω ο επικήδειος της Ταξικής Αντεπίθεσης
Αντίο σύντροφε Ορφέα.
Ήταν ακριβώς ένας χρόνος πριν στις 21 Μάρτη στον πολιτικό χώρο της Ταξικής Αντεπίθεσης όταν σβήναμε την τούρτα γενεθλίων σου μόλις λίγους μήνες αφού είχες βγει νικητής από την πρώτη μεγάλη μάχη του χειρουργείου. Σε όλα τα μεγάλα σοκ υπάρχει το στάδιο της εγγραφής και το στάδιο της ακρόασης. Ο άνθρωπος που δέχεται μια σφαίρα δεν ακούει αμέσως τον πόνο του. Αλλά η μελλοντική του οδύνη, η αγωνία, ακόμα και το ψυχομάχημα έχουν καταγραφεί λεπτομερειακά και από την πρώτη μοιραία στιγμή στα κύτταρα του.
Στα γραφεία της πολιτικής σου ομάδας σήμερα το πρωί ανταμώσαμε ξανά όλοι μαζί για να σε αποχαιρετήσουμε συλλογικά. Όπως θα ήθελες και εσύ. Γιατί μοιραστήκαμε μαζί οργή και επιμονή, γνώση και αγανάκτηση, γρήγορη απόφαση και στόχαση βαθιά. Ψυχρή υπομονή και ατέλειωτη καρτερία. Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου. Είναι οι ώρες δύσκολες και οι αναμνήσεις μας βομβαρδίζουν.
Είμαστε δέσμιοι της κοινής μας ιστορικότητας και της φιλίας, της συντροφικότητας και της τρυφερότητας αυτών που αγωνίστηκαν αγκαλιασμένοι με οποιοδήποτε κόστος σε ένα από τα τελευταία οδοφράγματα πριν απο την σύνθλιψη. Είμαστε αδέρφια στην πορεία της φωτιάς προς την στάχτη.
Δεν μας αρέσουν οι επικήδειοι. Γι αυτό σήμερα δεν θα αποχαιρετήσουμε τον Ορφέα απλώς θα μιλήσουμε για αυτόν. Θα μιλήσουμε για την ζωή που έχει νόημα όσο διατηρείται η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας. Εμείς εξάλλου γνωριστήκαμε μέσα στην φουρτουνιασμένη θάλασσα εξασκώντας τη δύσκολη τέχνη του κολυμβητή, κολυμπώντας άλλοτε με δύναμη και άλλοτε
απλά. Συλλαμβάνοντας την ορμή της ζωής που η θάλασσα κρύβει μέσα της για να φτάσουμε στον επιθυμητό σκοπό.
Ακόμα θυμόμαστε εκείνο το σούρουπο που ο Χρήστος Πολίτης περιχαρής έκανε τις απαραίτητες συστάσεις και οι πόρτες της Σπυρίδωνος Τρικούπη 44 άνοιξαν διάπλατα για σένα και την Αρέστεια. Μέσα στο ίδιο διάστημα ο Χρήστος είχε ταξιδέψει εκ μέρους της ομάδας στο Ρέθυμνο προκειμένου να οργανώσουμε μια κοινή εκδήλωση με την συλλογικότητα σου τότε Laboratorio Influenza για την βάση της Σούδας, την μετατροπή της Κρήτης
σε ΝΑΤΟΙΚΟ ορμητήριο και την αναγκαιότητα λήψης αντιπολεμικών/ αντιιμπεριαλιστικών πρωτοβουλιών.
Από τότε η Ταξική Αντεπίθεση έγινε το πολιτικό σου σπίτι. Ένα σπίτι που μπολιάστηκε με την σεμνότητα, το χιούμορ και το οξυδερκές σου πνεύμα. Αναβαθμίστηκε πολιτικά με τη συγκρότηση σου, την γνώση σου για την ιστορία και τη διαλεκτική σου σκέψη που κατάφερε να παντρέψει διαφορετικά
πολιτικά ρεύματα και παραδόσεις αγώνα.
Ο Ορφέας έφυγε όπως ήταν πάντοτε: συγκροτημένος και κυκλοθυμικός, υπερκερνώντας μέσω της αγωνιστικότητάς του τη ματαιότητα και τη μελαγχολία, εξαιτίας της βαθιάς του κατανόησης ότι δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς βία. Ότι η αντίσταση και η εξέγερση ενάντια στην βία του συστήματος είναι ένα ένστικτο ζωής.
Ο σύντροφος Ορφέας εντάχθηκε στο κίνημα με όλη του την ανιδιοτέλεια και την αφοσίωση. Αρνήθηκε μια παροπλισμένη και αποξενωμένη ζωή και πάλεψε με την αυτοαναφορικότητα και τον εγωκεντρισμό που προάγει η αστική ιδεολογία. Δεν διακρίθηκε μονάχα για την στράτευση του στον αγώνα, αλλά επίσης και για την σεμνότητα και την ευγένειά του, κύρια προσόντα ενός ολοκληρωμένου αγωνιστή. Η πηγαία του αμφιβολία που συχνά εξέφραζε με το περιπαικτικό του ύφος και την αλησμόνητη δυνατότητά του στις συνελεύσεις να συμφωνεί ταυτόχρονα με δύο αντικρουόμενες θέσεις, δεν κατάφερνε να τον δηλητηριάζει στην λήψη των τελικών του αποφάσεων, αλλά αντίθετα αποτελούσε καταλύτη για την εμβάθυνση της πολιτικής του σκέψης και την ισχυροποίηση των θέσεών του.
Με την συμμετοχή του στην ομάδα, το πολιτικό του σπίτι αναβαθμίστηκε όμως και ποιοτικά. Το ακέραιο του χαρακτήρα του, η πηγαία ευαισθησία του για ζητήματα έμφυλης καταπίεσης και η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αγωνιστές, έδιναν
καύσιμα στην συλλογικότητα για την διεύρυνση του πολιτικού ορίζοντα της ενασχόλησής της, καταφέρνοντας να συγκερνάει τα κεντρικά ζητήματα της εποχής με τους επιμέρους αγώνες.
Κι αν κάτι διατήρησε μέχρι τέλους ως φυλακτό ήταν η ακεραιότητα και το ηθικό του πλεονέκτημα απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Αυτά μας κληρονόμησες σύντροφε κι εμείς έχουμε το καθήκον να τα περιφρουρήσουμε. Η γέφυρά σου, o Χρήστος, μας άφησε νωρίς και πιστέψαμε ότι θα είναι ο τελευταίος, αλλά εσύ μας άφησες ακόμα πιο νωρίς και είναι αυτός ο Μάρτης που πεισματικά δεν μας αφήνει να ζήσουμε την άνοιξη και διαλέγει εκείνους, τους διαλεχτούς μας, που ας μην το κρύβουμε διψάνε για ουρανό.
Μας άφησες τόσο απότομα και άδικα που πολλοί από εμάς ακόμα δεν μπορέσαμε να χύσουμε ένα δάκρυ, πάνω στην καταστροφή δεν κοιτάξαμε ακόμα καλά τους πεθαμένους. Δεν προφτάσαμε να δούμε πως λείπουν από τη συντροφιά μας. Παρότι είπαμε ότι δεν θα σε αποχαιρετήσουμε, δέξου από εμάς έναν συντροφικό χαιρετισμό, σαν ένα σημάδι ελπίδας που κάποιος φυλακισμένος αντικρίζει από μια χαραμάδα που φωτίζει το κελί του. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι δεν θα μας κράταγες κακία για αυτή μας την αμφιθυμία.
Φανταζόμαστε ότι θα ανταμώσουμε ξανά στους κολασμένους περιπάτους σου, στην μαυροκόκκινη κόλαση που υπάρχει για όλους τους αθάνατους εραστές της ελευθερίας και της αυθάδειας. Δώσε λοιπόν την καλησπέρα μας στον Χρήστο, τον Λάμπρο, την Δέσποινα, τον Δημήτρη, τον Κυριάκο, τον Νίκο, τον Χρήστο, τον Γιώργο, την Γεωργία, την Νίκη, τη Ρούλα και φυσικά σε όλους τους συντρόφους που θα συναντήσεις στην διάρκεια των ανατρεπτικών περιπλανήσεων σου.
Ορφέας Πρωτοψάλτης, Πάντα Παρών!
